مسافر تنهايي

خیانت

سیدمهدی رضوی — Wed, 23 May 2012 16:58:30 GMT

عاقبت عشق خیانت است

نمی دانم با کیست؟

ولی مطمئا شدم با دیگریست!

و من ....

(تصویری از حدیث را از خود ساخت ولیکن پست تر از او)

ولی باورش سخته !!! پس تکلیف سوگند آخرش چی ؟

دنبال کسی نیستم که وقتی میگم میرم ؛
بگه : برو !
کسی رو میخوام که وقتی گفتم میرم ؛
بگه : "صبر کن منم باهات بیام،
تنها نرو ... !!@

لینک دکلمه مریم حیدر زاده

(بدون عنوان)

سیدمهدی رضوی — Wed, 23 May 2012 00:44:54 GMT

آهسته بیا . چیزی هم ننویس

همان که بخوانی بس است

من به بی محلی عادت دارم...

(بدون عنوان)

سیدمهدی رضوی — Tue, 22 May 2012 23:59:04 GMT

آره لعنت به من

اللهی خدا لعنتم کنه

آره ای کاش..................................................

نمی دونم دیگه باید چیکار کنم

امشب روی تموم زخم هام نمک پاشیده شد داره می سوزه و سوزش خواب رو از چشمام گرفته

خدایا دارم برای کی دوبار اشک میریزم

خدایا لب پرتگاه هستم راحتم کن ؟

(بدون عنوان)

سیدمهدی رضوی — Thu, 26 Apr 2012 09:19:04 GMT

پای رفتنی نیست نمی دانم منتظر چه هستم ...معجزه
برای چه منتظرم ؟ فردای تاریک و مبهم!
خدایا راهی برایم باز کن که صلاح در آن باشد
عمری خود تاختم نه چندان دیر فهمیدم
فریب خوردم دروغ بود ارزش من پیش بنده گانت هیچ بود
خدایا می دانم بد بودم ولی به عزت وبزرگی خودت سوگندت می دهم
دست بخشش خودت را به سرم بکش و معنای آیه تعز من تشا و تزل من تشا
که خود گفتی را به اثبات برسان تا شکست های دیروزم را در پناه مهربانی تو فراموش کنم
چند قطره ای اشک
خود قضاوت کن معادل کدامین بهاء رفتنم را خواستی؟
شاید فردا دنیا (دنی)رو گرفتی ولی به خود و من و حرمت عشق خیانت کردی
نفرین به تودنیایی من ....همانگونه که گفته اند دنیا پست است....
خدایا دستانم را بگیر نگذار دیگر خود را کوچک کنم کمکم کن مانند او باشم
کمکم کن راهم را پیدا کنم

این منم باورم نمیشه...؟

سیدمهدی رضوی — Sun, 22 Apr 2012 18:52:05 GMT

^{این منم باورم نمیشه...؟ چه زود روزای قشنگمون به خاطره ها پیوست... چه زود...؟ این منم که برای همیشه به جزیره آرزوهای محال تبعید شدم. این منم که در}^{ساحل غمها قدم میزنم و با هر غروب آرزو میکنم ای خدا این غروب به طلوع نرسه... آره این منم... دیگه واسه خودمم زندگی نمیکنم اصلا زندگی چیه؟ تو}^{میدونی؟ یا نمی خوای بگی؟ باشه نگو خودم میگم: زندگی یعنی شکست ولی باور نداشتن... زندگی یعنی گذشتن از خودتت به خاطر معشوقت... زندگی یعنی}^بغض^{قلبهای شکسته... زندگی یعنی در اوج نبودن... زندگی یعنی فنا شدن... در آخر کلام زندگیم تو بودی ولی با رفتنت شکوه و غرور عشقمون را زیر سوال بردی؟}^{مگه تو نمی گفتی هیچی نمی تونه ما رو از هم جدا کنه...!؟ یادته روزای اول بهت چی گفتم: حتما هم یادته... گفتم: تو با همه فرق میکنی}^{...می گفتم می ترسم هراس دارم تشویش دارم آخه این حس که رسیدن من وتو به هم محاله رو داشتم .... آره احساس من درست بود... تو باید می رفتی...تو مال من نبودی...ولی تو بهم امید واهی می دادی...می گفتی من و تو باید بهم برسیم و میرسیم نترس...ای کاش باور نمی کردم ای کاش بجای تو حسم رو باور داشتم ....شکستم بخدا شکستم}

^{...نه تو شاید گناهی نداشتی تو از بازی}^{سرنوشت غافل بودی... لعنت به این سرنوشت که تو رو ازم جدا کرد... ای کاش...خاموش تبریک که با شعله های خاموشت خاموشم کردی ...کز میکنم و به تنهایم پناه می برم...زندگی جدیدت مبارک}

وقت رفتن من شد ومن رفتم وگذشتم وشکستم فقط نمیدونم چند سال باید بگذره ....؟

http://ava2blue.pisem.su/flashcard%2F07.Chand+Sal+Az+Emshab+Begzareh.mp3

مرگ

سیدمهدی رضوی — Fri, 09 Mar 2012 17:59:44 GMT

مرگ خاطرها

چه بی بهانه تمومش کردی

سیدمهدی رضوی — Sun, 12 Jun 2011 21:43:28 GMT

همه جا خاموش است

روشنی در کار نیست

پیش رویم تاریک . دلم از انگیزه تهیست

دل و جانم خسته است

در گلویم بغضیست

به تلنگر ترکیدن شده است کارش

پروبالم سنگین است

شوق پرواز انگار شده در من خاموش

چه زیبا گفت آن اهل کاشان

" تا شقایق هست زندگی باید کرد "

بی شقایق شده ام زندگی سخت است

نیاز

سیدمهدی رضوی — Fri, 10 Jun 2011 10:15:44 GMT

برای همون بی وفااااا....

اولش که میخواستی بری عصبانی شدم..داد زدم..گریه هم کردم..اما...

بعدفکر کردم دیدم تواز اولش هم نیومده بودی..توهم من بود!!من خواسته بودم وشاید تو000

نمیدانم شاید تصور من غلط است

خوب آدمی که نیومده رفتن واسش بی معنیه...

خیلی چیزهای دیگه هم بی معنی میشه...

نیومدی پس همسفرم نشدی..همپام نبودی

دلتنگی برای چیزی که هیچوقت نداشتمش مسخره است!!!

ولی مسخره تر اینه که فکر می کنم چیزایی رو که الان نوشتم مسخره است

و امید دارم

مرگ من

سیدمهدی رضوی — Mon, 04 Apr 2011 12:47:00 GMT

امشب میمیرم برای همه ی آرزوهایم

هنوز شب تیره نشده است و من...!

سیدمهدی رضوی — Thu, 17 Mar 2011 10:53:10 GMT

_{^{ای همه من! امشب با تو سخن ها دارم.}}

_{^{می شنوی که...؟ اشکم را که می بینی؟ ؛ امشب پرده دری می کند
امشب به اندازه همه ابر های پاییزی، دلم گرفته است.}}_{^{مدتی است که فهمیده ام تعلق به پاییز دارم. معنی اش را اما هنوز نمی دانم
حجم غربت من امشب همه ستاره های خاموش را فرا گرفته است. همان پاره سنگ های سرد و تنها. همان ستاره هایی که روزی نور می آفریدند .}}

_{^{امشب ثانیه های بی خاموشی خویش را شمارش می کنم
آه... امشب خود را "دچار" می یابم. ای کاش دست و پایم در بند تو بود؛ قفل های پولادین همه قلبم را پوشانده اند. امشب تپش های من نیمه تمام مانده اند. نفس هایم بریده بریده شده اند
...امشب در دفتر خود واژه ای جز "دچار" نمی نویسم
.
.
.
:در آغاز شب، همین چند ساعت پیش با خود بحث می کردم. از مردم آن سوی خیابان می گفتم
چه چیز شادمانشان کرده است؟ آن ها مگر دچار نیستند؟ اصلا معنی رنگ ها برای آن ها چیست؟ حس غریب جاده های سفر، آیا به جان آن ها هم رسوخ می کند؟ آن ها چند لایه از سنگ های زمین را دیده اند؟ رنگ پاییز را آیا آن ها هم مثل من می بینند؟ آیا تا بحال فکر باران را کرده اند؟در فصل باران آیا تاکنون ذهنشان از هیچ پر شده است؟ آیا در روزهای ابری پاییز از زمین کنده نمی شوند؟ سکوت خاموش برایشان چه معنی ها دارد؟
آیا آن ها تنها هم بوده اند؟
امشب از خود پرسیدم: آن ها از چه شادمانند؟ اصلا آیا شادمانند؟ من که باور نمی کنم. امشب هر چه اندیشه کردم و هر چه سرتاسر کهکشان را جستجو کردم، بهانه ای برای رهایی نیافتم. این را خود آن ها هم شاید بدانند. شاید نخواسته اند که باور کنند. من که نمی توانم باور نکنم ، مردم حسادت دارند ؟ براستی معنای حسادت چیست ؟دلسوزی یا روندی از زندگی؟ نمی دانم ؟؟؟
.
.
.
!ای یگانه ترانه من}}

_{^{خاموش
امشب دچار تو ام. مرا دوباره از خود دور ساخته ای. دوری امشبت اما با دیگر شب ها فرق دارد. امشب اگر در آغوشم هم بودی باز دچارت بودم. خوب می دانم که پایان داستان من، وصال تو نیست. پایان داستانم را حتی نمی توانم حدس بزنم. فقط می دانم که شبی شبیه امشب است. شبی که از "حضور" خسته شده ام، می خواهم در دستانت خاموش شوم. می خواهم سر به بالین نهاده، چشمانم را بگشایم؛ آن گاه فقط دو چشم تو را ببینم؛ سپس داغی نگاهت دو چشمم را کور کند و از حرارت نوازش هایت گدازان شوم
آه...ای معنی واژه گمگشته هستی من! بیا که واژه های عنان گسیخته مرا دچارتر می کنند. بیا مرا ذوب کن در کف دستان پر حرارتت. امشب از این عالم فقط دستان تو را می خواهم... و چشم هایت را
بیا و امشب چاره ام باش. بگذار به سان قاصدکی پرپر در هوای خوش نسیم تو محو شوم. بگذار خاکستر وجودم را به اقیانوس بی کرانت بسپارم. امشب بگذار تا چون خرده سنگی حقیر در آتشفشان با شکوه تو نابود شوم. بگذار همه حضور خود را به لحظه ای از تو بفروشم. بگذار دیگر دچارت نباشم. دیرگاهی است فهمیده ام که تنها چاره اش این است که دیگر نباشم. امشب از تو می خواهم که دیگر نباشم ولی وحشت دارم از رفتن...

امشب به جستجوگری کور می مانم که در شبی تاریک به دنبال چیزی می گردد. اما...نه! انگار با او فرق دارم. قطعا او با یافتن گمگشته اش شادمان خواهد شد. من اما نه! باخود چنین عهدی ندارم
.
.
.
امشب آسمان چه نزدیک شده به زمین. امیدم فقط به آسمان است و پرواز. آه! تا واژه امید در ذهنم جاری شد، سرمای غربتم آن را به یخ یاسی بدل کرد. حق دارد: پرواز من پرواز مرغی تکیده و شکسته بال است که دیگر نه لانه ای دارد و نه مقصدی. او بال پرواز دارد؛ اما چه بالی و چه پروازی. بالش که شکسته است و پروازش هم بی هدف. سنگینی بار غربتش اما همیشه با اوست
.این مرغ مسافر فقط گاهگاهی می پرد تا پرواز از یادش نرود. آخر او نیز "دچار" است
.
.
.
... فکر می کنم سهراب می گفت: "دچار یعنی عاشق". من نیز می گویم ولی مرددم در خود!
.
.
.
هنوز می شنوی صدایم را؟ : امشب دچارت _دوست دارم بگویم عاشقت_ شده ام. ولی هزاران وای که می هراسم چون ....}}

_{^{می خواهم در تو گم شوم. حضور و تماشا دیگر مرا بسنده است
امشب همه‌ی هستی‌ام یک خواهش شده است: می خواهم خاطره‌ی فراموش شده ای شوم، در ذهن سرد سوزان خاموشت، در ستاره ای خاموش، آن سوی یکی از کهکشان های گمشده ات ولی ای وای که این کار باعث ویرانی من است ! ویران می شوم !نمی دانم به کدامین راه پناه آورم ؟ نمی توانم فراموش شوم فقط باید تو مرا دریابی تا نشکنم!!!!}}

_{^{دریاب مرا
.
.
.
:امشب نزد حافظ هم رفتم. او نیز می دانست که "دچار" شده ام

دل از من برد و روی از من نهان کرد
خدا را با که این بازی توان کرد

شب تنهاییم در قصد جان بود
خیالش لطفهای بیکران کرد

چرا چون لاله خونین دل نباشم
که با ما نرگس او سرگران کرد

که را گویم که با این درد جان سوز
طبیبم قصد جان ناتوان کرد

بدان سان سوخت چون شمعم که بر من
صراحی گریه و بربط فغان کرد

صبا گر چاره داری وقت وقت است
که درد اشتیاقم قصد جان کرد

میان مهربانان کی توان گفت
که یار ما چنین گفت و چنان کرد

عدو با جان حافظ آن نکردی}}

_{^{که تیرچشم آن ابرو کمان کرد}}